2o Δημοτικό Σχολείο Αλιάρτου: Πώς συνδέεται τελικά το παρελθόν με το παρόν;

 

Μια προσωπική κατάθεση μετά τις εκλογές του Συλλόγου Γονέων και μια σκέψη για το πώς αλλάζουν οι άνθρωποι, οι απόψεις και οι ιδέες.

Οι χθεσινές εκλογές για το νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 2ου Δημοτικού Σχολείου Αλιάρτου μου άφησαν πολλές σκέψεις.

Όχι τόσο για το ποιος εξελέγη και σε ποια θέση. Αυτά είναι μέρος κάθε δημοκρατικής διαδικασίας και πρέπει να γίνονται σεβαστά.

Περισσότερο με απασχόλησε κάτι άλλο: η έντονη επίκληση του παρελθόντος.

Ακούστηκε η άποψη ότι όσα έχουν προηγηθεί δεν μπορούν να αγνοούνται, και ότι τα  «πεπραγμένα» του καθενός συνδέονται άμεσα με το παρόν και θα πρέπει να λέγονται.

Αν το παρελθόν έχει τόσο μεγάλη σημασία για το παρόν, τότε δεν θα πρέπει να θυμόμαστε ολόκληρο το παρελθόν;

Πριν από δύο χρόνια, όταν η κόρη μου ξεκινούσε το νηπιαγωγείο, είχα καταθέσει στη Γενική Συνέλευση μια πρόταση: να δημιουργηθεί νόμιμος Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων, με καταστατικό, θεσμικά όργανα και προβλεπόμενες διαδικασίες.

Η πρόταση τότε δεν έγινε αποδεκτή.

Την υποστηρίξαμε μόλις τρεις άνθρωποι: η Νικολίτσα Σταμούλη, η Μαργαρίτα Πέπα κι εγώ.

Η μεγάλη πλειοψηφία επέλεξε διαφορετικά. Και κάποια από τα πρόσωπα που τότε είχαν αναλάβει ρόλους στη διοίκηση είχαν εκφράσει ξεκάθαρα τη θέση ότι, αν ο σύλλογος αποκτούσε νόμιμη μορφή, δεν θα επιθυμούσαν να συμμετέχουν σε αυτόν.

Η άποψη της πλειοψηφίας έγινε απολύτως σεβαστή.

Δεν υπήρξε απαίτηση να απολογηθεί κανείς. Δεν θεωρήθηκε ότι κάποιος δεν είχε δικαίωμα να εκφράσει διαφορετική άποψη. Η ζωή προχώρησε.

Δύο χρόνια μετά, βρισκόμαστε σε μια διαφορετική πραγματικότητα.

Ο Σύλλογος είναι πλέον νόμιμος, έγιναν εκλογές και πρόσωπα που τότε είχαν σοβαρές επιφυλάξεις για αυτή ακριβώς τη μορφή λειτουργίας σήμερα συμμετέχουν ενεργά και αναλαμβάνουν κεντρικές θέσεις στο νέο Διοικητικό Συμβούλιο.

Και προσωπικά, αυτό δεν με ενοχλεί.

Το αντίθετο.

Χαίρομαι.

Γιατί οι άνθρωποι δικαιούνται να αλλάζουν γνώμη. Δικαιούνται να επανεξετάζουν θέσεις που είχαν στο παρελθόν. Δικαιούνται να βλέπουν κάτι διαφορετικά δύο χρόνια αργότερα.

Αυτό δεν είναι αδυναμία. Είναι μέρος της εξέλιξης.

Οι ιδέες καμιά φορά χρειάζονται χρόνο.

Σήμερα, κάτι που τότε υποστηρίχθηκε από μόλις τρεις ανθρώπους αποτελεί πλέον τη βάση πάνω στην οποία λειτουργεί ολόκληρος ο Σύλλογος.

Και ίσως αυτό είναι μια μικρή αλλά όμορφη απόδειξη του τρόπου με τον οποίο προχωρούν οι κοινωνίες. Μια ιδέα ακούγεται, απορρίπτεται, μένει στην άκρη και κάποια στιγμή επιστρέφει όταν οι συνθήκες και οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να τη δουν διαφορετικά.

Γι’ αυτό ακριβώς πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί όταν επικαλούμαστε το παρελθόν.

Αν το παρελθόν πρόκειται να χρησιμοποιείται ως κριτήριο για το ποιος έχει δικαίωμα να συμμετέχει σήμερα, τότε πρέπει να χρησιμοποιείται για όλους με τον ίδιο τρόπο.

Διαφορετικά κινδυνεύει να μετατραπεί από εργαλείο μνήμης και μάθησης σε όπλο προσωπικής αντιπαράθεσης.

Και ένας Σύλλογος Γονέων δεν έχει ανάγκη από αυτό.

Έχει ανάγκη από ανθρώπους που μπορούν να διαφωνούν χωρίς να αποκλείουν ο ένας τον άλλο. Που μπορούν να θυμούνται χωρίς να εκδικούνται. Που μπορούν να αναγνωρίζουν ότι όλοι, κάποια στιγμή, μπορεί να αλλάξουμε άποψη.

Στο νέο ξεκίνημα συμμετέχουμε, από διαφορετικούς ρόλους, και οι τρεις άνθρωποι που είχαμε στηρίξει τότε εκείνη την πρόταση: η Μαργαρίτα Πέπα ως μέλος του Δ.Σ., η Νικολίτσα Σταμούλη ως αναπληρωματικό μέλος και εγώ επίσης στην Εξελεγκτική Επιτροπή.

Δεν το αναφέρω ως προσωπική δικαίωση.

Το αναφέρω γιατί πιστεύω ότι συμβολίζει κάτι περισσότερο.

Μερικές φορές μια ιδέα χρειάζεται καιρό για να γίνει αποδεκτή.

Και αυτό είναι απολύτως εντάξει.

Το σημαντικό είναι, όταν τελικά γίνεται πράξη, να μη χρησιμοποιούμε το παρελθόν για να χωρίζουμε τους ανθρώπους, αλλά για να καταλαβαίνουμε πόσο έχουμε προχωρήσει.

Εύχομαι λοιπόν στο νέο Διοικητικό Συμβούλιο καλή αρχή και δημιουργική θητεία.

Και εύχομαι κάτι ακόμη: να δώσουμε όλοι περισσότερο χώρο στο παρόν για να αποδείξει τι μπορεί να κάνει, αντί να απαιτούμε από αυτό να απολογείται διαρκώς για το παρελθόν.