Αριστείδης Χρυσανθόπουλος: «Η τέχνη είναι μια λυτρωτική διέξοδος από την καθημερινότητα»

Ο εικαστικός Αριστείδης Χρυσανθόπουλος γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1975 και σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις, ενώ παράλληλα έχει δραστηριοποιηθεί στο θέατρο ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος.

Το 2013 παρουσίασε την πρώτη του ατομική έκθεση, με τίτλο «Ονειρομνήμες», στον χώρο των Εικαστικών Αναζητήσεων στην Αθήνα. Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά για τη ζωγραφική, τη σκηνογραφία, τη σχέση του με το κοινό αλλά και για το τι σημαίνει να δημιουργείς και να παρουσιάζεις τέχνη μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα.
Τι σε ώθησε να ασχοληθείς με την τέχνη;

Ακούγοντας από πολύ μικρός τους γύρω μου να μιλούν για το ταλέντο μου, γεννήθηκε φυσικά η σκέψη ότι θα μπορούσα να γίνω ζωγράφος. Όσο όμως ωρίμαζα, άρχισα να αισθάνομαι ότι η τέχνη θα μπορούσε να αποτελέσει για μένα μια λυτρωτική διέξοδο από την καθημερινότητα.


Ποια υλικά προτιμάς στη ζωγραφική και σε ποια θέματα εστιάζεις περισσότερο;

Νιώθω ότι μέσα από την τεχνική της ακουαρέλας μπορώ να ανιχνεύσω καλύτερα τον ίδιο μου τον εαυτό και ταυτόχρονα να αποδώσω τις εικόνες που γεννιούνται από τις αισθήσεις μου. Τα υδατοδιαλυτά χρώματα, η σινική μελάνη αλλά και η μεικτή τεχνική, που χρησιμοποιώ σε ορισμένα έργα μου, μου επιτρέπουν να δίνω μια περισσότερο προσωπική ματιά στην πραγματικότητα που ζω και από την οποία εμπνέομαι. Προτιμώ επίσης οι έννοιες και οι καταστάσεις που παρουσιάζονται στα έργα μου να έχουν έναν έντονα ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα.
Πόσο σημαντική είναι για σένα η άποψη των ανθρώπων που βλέπουν τη δουλειά σου;

Δεν νομίζω ότι ένας ζωγράφος μπορεί να επηρεαστεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να αλλάξει ριζικά τον τρόπο έκφρασής του. Σίγουρα, οι απόψεις ανθρώπων που ασχολούνται με την τέχνη μπορούν να με επηρεάσουν, να με εμπνεύσουν ή ακόμη και να με καθοδηγήσουν. Πάντα όμως θέλω να υπάρχει το προσωπικό μου αποτύπωμα στα έργα μου, αυτό που με κάνει να αισθάνομαι ότι ένα έργο είναι πραγματικά δικό μου.

Άλλωστε δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλους. Είναι όμως ιδιαίτερα σημαντικό και όμορφο να αισθάνεσαι ότι ο άνθρωπος που στέκεται μπροστά σε ένα έργο σου αντιλαμβάνεται το πάθος με το οποίο δημιουργήθηκε. Αυτή η αναγνώριση είναι ίσως η μεγαλύτερη φιλοφρόνηση για μένα.
Είναι δυσκολότερο για έναν καλλιτέχνη της ελληνικής περιφέρειας να παρουσιάσει τη δουλειά του στην Αθήνα;

Δεν θεωρώ ότι ο βαθμός δυσκολίας αλλάζει απαραίτητα επειδή προέρχομαι από την ελληνική περιφέρεια. Ειδικά στην αρχή πρέπει να «τρέξεις», να παρουσιάσεις τη δουλειά σου, να την υπερασπιστείς αλλά και να μπορέσεις ταυτόχρονα να αποστασιοποιηθείς από τον εαυτό σου. Πρέπει να νιώθεις βέβαιος ότι μέσα από τη δουλειά σου εκφράζεσαι πραγματικά και ότι τα έργα που παρουσιάζεις αξίζουν την προσοχή του κοινού.
Η πρώτη σου ατομική έκθεση, «Ονειρομνήμες», παρουσιάστηκε σε μια δύσκολη οικονομικά περίοδο. Ήταν τολμηρό εγχείρημα;

Όταν ένας εικαστικός αισθάνεται πραγματικά την ανάγκη να παρουσιάσει στο κοινό το όραμά του, δεν νομίζω ότι μπορεί εύκολα να τον σταματήσει κάτι. Οι συνθήκες ασφαλώς έχουν αλλάξει, αλλά η τέχνη βρίσκει πάντα διεξόδους και εμείς προσπαθούμε να τις ακολουθούμε.

Είχα την τύχη να παρουσιάσω έργα μου στον ανακαινισμένο χώρο των Εικαστικών Αναζητήσεων του Μελέτη Φικιώρη, τον οποίο είχα γνωρίσει μέσα από ομαδικές εκθέσεις. Είναι πολύ σημαντικό ένας άνθρωπος που αγαπά την τέχνη να σου δίνει βήμα ώστε να παρουσιάσεις τη δική σου εκδοχή. Παράλληλα όμως ένας καλλιτέχνης πρέπει να προσαρμόζεται και στις συνθήκες της εποχής. Τα έργα μας μπορεί να αποτελούν προέκταση του εαυτού μας, όμως δεν πρέπει ούτε να τα υπερτιμούμε ούτε να τα υποτιμούμε.
Πόσο σημαντικό είναι το διαδίκτυο για την προώθηση της δουλειάς ενός καλλιτέχνη;

Ο ρόλος του είναι αρκετά σημαντικός. Είναι πολύ χρήσιμο για έναν καλλιτέχνη να έχει συγκεντρωμένο το έργο του σε έναν διαδικτυακό χώρο, ώστε κάποιος να μπορεί όχι μόνο να δει τη δουλειά του αλλά και να παρακολουθήσει την πορεία του και την εξέλιξή του μέσα στον χρόνο.
Πώς προέκυψε η ενασχόλησή σου με τη σκηνογραφία;

Η ζωγραφική με ταξιδεύει και το θέατρο με συναρπάζει. Για μένα ήταν σχεδόν αυτονόητο να παρακολουθήσω εργαστηριακά μαθήματα και σεμινάρια σκηνογραφίας και ενδυματολογίας, έχοντας όμως πάντα την απαίτηση από τον εαυτό μου να εξελίξω όσα μάθαινα σε δικές μου δημιουργίες.

Οι πρώτες ευκαιρίες μου δόθηκαν στον τόπο καταγωγής μου και προσπάθησα κάθε φορά να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό, ακόμη και κάτω από δύσκολες συνθήκες. Οι ενθαρρυντικές κριτικές που πήρα με βοήθησαν να συνεχίσω και να εξελίσσομαι.
Τι διαφορετικό έχει η σκηνογραφία από τη ζωγραφική;

Το σημαντικότερο στοιχείο είναι ο ανθρώπινος παράγοντας. Στη ζωγραφική είμαι ουσιαστικά μόνος μου και οι αποφάσεις για το πώς θα διαχειριστώ και θα εξελίξω μια έμπνευση είναι αποκλειστικά δικές μου. Στη σκηνογραφία, αντίθετα, καλούμαι να συνεργαστώ με ανθρώπους που έχουν τις δικές τους ιδέες και τη δική τους αντίληψη για το έργο. Πάνω σε αυτή τη συνεργασία πρέπει να χτίσω τη δική μου δημιουργική πρόταση.

Στην πορεία μου ως σκηνογράφος υπήρξα τυχερός, γιατί συνεργάστηκα στον τόπο καταγωγής μου με την ομάδα θεάτρου ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ και τον Νίκο Λαϊνόπουλο. Μου δόθηκε η δυνατότητα να σκηνογραφήσω έργα όπως το «Λεωφορείο ο Πόθος» του Τενεσί Ουίλιαμς, το «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα» του Ευγένιου Ο’ Νηλ και την κωμωδία «Παρακαλώ… ας μείνει μεταξύ μας» των Αλέξανδρου Ρήγα και Δημήτρη Αποστόλου.

Μέσα από αυτές τις συνεργασίες αποδείξαμε επίσης ότι και στην ελληνική περιφέρεια μπορούν να παρουσιαστούν παραστάσεις υψηλού επιπέδου. Στη συνέχεια γνώρισα τον σκηνοθέτη Αλέξανδρο Κοέν, ο οποίος μου έδωσε την ευκαιρία να σκηνογραφήσω και την «Αγριόπαπια» του Χένρικ Ίψεν. Όταν το όραμα ενός σκηνοθέτη έχει φρεσκάδα και πρωτοτυπία, τότε και ο σκηνογράφος μπορεί πραγματικά να απογειώσει το σκηνικό μιας παράστασης.
Μετά τις «Ονειρομνήμες», τι ακολουθεί;

Βρίσκομαι σε μια πολύ δημιουργική φάση. Εμπνέομαι, οραματίζομαι και δημιουργώ έργα που ελπίζω να αποτελέσουν μέρος μιας επόμενης ατομικής έκθεσης. Αυτή την περίοδο το έργο μου «3 μ.μ., Πυρακτωμένοι φόβοι» συμμετέχει στην ομαδική έκθεση «24 ώρες» στον χώρο των Εικαστικών Αναζητήσεων.
Ποια είναι η ευχή σου για το μέλλον;

Δεν μπορώ να μην ευχηθώ καλύτερες συνθήκες ζωής για όλους τους ανθρώπους. Η τέχνη μπορεί να αποτελεί μια διέξοδο, αλλά κι εγώ παραμένω πολίτης αυτού του κόσμου και βιώνω τις συνέπειες της γενικότερης κρίσης της εποχής μας.

Σε προσωπικό επίπεδο, εύχομαι να είμαι υγιής και ελεύθερος να εκφράζομαι και να εξελίσσομαι μέσα από την τέχνη.

Πηγή: independent.gr