Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Αύγουστος, 2010

Μετά το "slow food" έρχεται το "slow reading".

Μετά τα «slow food» και «slow travel» αναπτύσσεται μια εκστρατεία για αργή ανάγνωση, που τείνει να εκλείψει εξαιτίας του Ιντερνετ The Guardian
Αν διαβάζετε αυτό το άρθρο τυπωμένο στο χαρτί, το πιο πιθανό είναι να φτάσετε κάπου στη μέση όσων έχω γράψει. Αν το διαβάζετε στο Διαδίκτυο, το πιο πιθανό είναι να φτάσετε μόνο .
στο ένα πέμπτο. Αυτή, τουλάχιστον, είναι η ετυμηγορία δύο πρόσφατων μελετών -της έκθεσης Eyetrack του Ινστιτούτου Poynter και της ανάλυσης του Τζέικομπ Νίλσεν- που αμφότερες υποστηρίζουν ότι πολλοί από μας δεν διαθέτουμε πια την ικανότητα συγκέντρωσης για να διαβάσουμε άρθρα μέχρι το τέλος τους.
Το πρόβλημα δεν σταματάει εδώ: πανεπιστημιακοί αναφέρουν ότι έχουμε γίνει, επίσης, λιγότερο προσεκτικοί αναγνώστες βιβλίων. Ο λέκτορας του Πανεπιστημίου του Μπαθ, Γκρεγκ Γκάραρντ, αποκάλυψε πρόσφατα .................................

Ολόκληρο το σχέδιο νόμου για τη δια βιου εκπαίδευση

1
ΣΧΕΔΙΟ ΝΟΜΟΥ «ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ
ΚΑΙ ΛΟΙΠΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ»
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α΄
ΓΕΝΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ
Άρθρο 1
Σκοπός – πεδίο εφαρμογής
1. Σκοπός του παρόντος νόμου είναι η ανάπτυξη της διά βίου μάθησης, μέσω της αναγνώρισης εναλλακτικών εκπαιδευτικών διαδρομών, της δικτύωσης των φορέων διά βίου μάθησης και της διασφάλισης της διαφάνειας και της ποιότητας, έτσι ώστε να επιτυγχάνεται η διασύνδεση της διά βίου μάθησης με την απασχόληση, η διαμόρφωση μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας των ατόμων και γενικότερα η κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. 2. Με τον παρόντα νόμο ρυθμίζονται τα θέματα που αφορούν τη διά βίου μάθηση, πέραν του τυπικού εκπαιδευτικού συστήματος. 3. Ειδικότερα, στόχοι του παρόντος νόμου είναι οι ακόλουθοι: α) η συστηματοποίηση και ο συντονισμός της διερεύνησης των εκπαιδευτικών και επιμορφωτικών αναγκών των ενηλίκων σε σχέση και με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας, β) ο προγραμματισμός και η αποκέντρωση των δράσεων διά βίου μάθησης, η συστηματική υποστήριξη των φορέων του Εθνικού Δικτύου Δ…

Κούτσουρο απελέκητο, τούβλο, κουμπούρας, τενεκές ξεγάνωτος!

ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΙΣΜΟΣ Η εκπαίδευση της αμάθειαςΕίμαστε, λοιπόν, προσοντούχοι αγράμματοι; ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΠΟΛΙΤΗ (politi@enet.gr) | ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ (info@onemanshowstudio.com) Κούτσουρο απελέκητο, τούβλο, κουμπούρας, τενεκές ξεγάνωτος! Μη μου πείτε ότι δεν τα είχατε ακούσει. Από εκείνον τον στριμμένο δάσκαλο που προτιμάτε να ξεχάσετε. Μπορεί να μην απευθυνόταν σ' εσάς, αλλά στον Γιωργάκη του τελευταίου θρανίου. Ή το άλλο, το ανεκδιήγητο, που με τόση ευκολία ξεστόμιζαν μερικοί αχαρακτήριστοι: «Το παιδί σας δεν τα παίρνει τα γράμματα, να το πάτε να μάθει μια τέχνη» ή «Εσύ δεν κάνεις για το σχολείο, θα γίνεις σκουπιδιάρης». Πού να 'ξεραν ότι τώρα ο υπάλληλος καθαριότητας χρειάζεται... βύσμα! Κι όμως, σήμερα, δεκαετίες μετά την κατάργηση της ποδιάς, της βέργας και της αυταρχικής εκπαίδευσης, την εποχή των «λεωφόρων της πληροφορικής» και της «διαθεματικότητας», οι μαθητές δέχονται παρόμοιες κατηγορίες, ίσως πιο πολιτικά ορθές: «Αδιάφορο…

Ποιος θεωρεί την παιδεία δημόσιο αγαθό πλέον;;

Και πράγματι η παιδεία είναι δημόσιο αγαθό και ως τέτοιο θα έπρεπε να το προσεγγίζουμε όλοι μας. Το ζήτημα όμως που τίθεται είναι το πόσοι από εμάς βλέπουμε την παιδεία πια ως αγαθό, την στιγμή που ο όρος παιδεία είναι ταυτόσημος με εκείνον της εκπαίδευσης;  Πόσοι από εμάς εμπιστευόμαστε τα παιδιά μας στο δημόσιο σχολείο και μόνο σ΄αυτό;  Η εμπειρία μου ως μαθήτρια, ως καθηγήτρια αλλά και ως ενεργού πολίτη αυτής της χώρας έχει δείξει πως η παιδεία μάλλον προιόν έχει καταλήξει να είναι και μάλιστα ακριβό. Τα τελευταία 20 χρόνια οι γονείς δαπανούν ένα μεγάλο ποσοστό από τον οικογενειακό τους προυπολογισμό στην ιδιωτική εκπαίδευση, δείχνοντας με την πρακτική αυτή πως εκείνο που πραγματικά θέλουν από τα παιδιά τους είναι να είναι πιο ανταγωνιστικά σε κοινωνικό επίπεδο. Επομένως, ...

Ο εκπαιδευτικός είναι εκείνος που πρέπει "να μάθει"!

 Εν αρχή ην ο .. δάσκαλος» “Μεταρρυθμίσεων συνέχεια” συνέντευξη του Αριστοτέλη Ράπτη
03/08/2010 - 10:11 Ο φαύλος κύκλος του προβλήματος της Εκπαίδευσης Τι γίνεται κύριε Ράπτη με τις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις; Είναι τόσο απαραίτητες κάθε τόσο; «Τα προβλήματα του εκπαιδευτικού μας συστήματος και τα κενά των μεταρρυθμίσεων είναι πολλά και γίνοντα καθημερινά αντικείμενο κριτικής. Επιτρέψτε μου όμως να επικεντρωθώ σε ένα από αυτά, γιατί το θεωρώ πολύ σημαντικό για την υπόθεση της αναβάθμισης της Εκπαίδευσής μας και για το σπάσιμο του φαύλου κύκλου στον οποίο αυτή έχει μπει διαχρονικά μέχρι σήμερα. Τα τελευταία 25 χρόνια κάθε υπουργός Παιδείας έκανε τη δική του «μεταρρύθμιση» εκτός από εκείνους που δεν προλάβαιναν και αναδομούνταν γρήγορα. Ο  επόμενος υπουργός συνήθως αμφισβητούσε την προηγουμένη "μεταρρύθμιση" (έστω και αν ήταν υπουργός της ίδιας κυβέρνησης). Η «μεταρρύθμιση» είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο και θλιβερό ελληνικό «προνόμιο» σε σύγκριση με όσα συμβαίν…