Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Έκθεση από μαθητή δημοτικού με θέμα:" Τι να ζητήσω από το Θεό".

«Θεέ μου, απόψε σου ζητάω κάτι που το θέλω πάρα πολύ. Θέλω να με κάνεις τηλεόραση! Θέλω να πάρω τη θέση της τηλεόρασης που είναι στο σπίτι μου. Να έχω το δικό μου χώρο. Να έχω την οικογένειά μου γύρω από μένα. Να με παίρνουν στα σοβαρά όταν μιλάω. Θέλω να είμαι το κέντρο της προσοχής και να με ακούνε οι άλλοι χωρίς διακοπές ή ερωτήσεις. Θέλω να έχω την ίδια φροντίδα που έχει ἡ τηλεόραση όταν δεν λειτουργεί. Όταν είμαι τηλεόραση, θα’χω την παρέα του πατέρα μου όταν έρχεται σπίτι από τη δουλειά, ακόμα κι αν είναι κουρασμένος. Και θέλω τη μαμά μου να με θέλει όταν είναι λυπημένη και στενοχωρημένη, αντί να με αγνοεί … Θέλω τ’ αδέλφια μου να μαλώνουν για το ποιος θα περνάει ώρες μαζί μου. Θέλω να νοιώθω ότι ἡ οικογένειά μου αφήνει τα πάντα στην άκρη, πότε – πότε, μόνο για να περάσει λίγο χρόνο με μένα. Και το τελευταίο, κάνε με έτσι ώστε να τους κάνω όλους ευτυχισμένους και χαρούμενους.
Θεέ μου, δε ζητάω πολλά. Θέλω μόνο να γίνω σαν μια τηλεόραση!» 

Γιατί ένα παιδί, ανάμεσα σ' όλα τα άλλα που θα μπορούσε να ζητήσει από το Θεό, ζητάει να γίνει τηλεόραση; 


Θα μπορούσε να ζητήσει να γίνει πάμπλουτους, κάτι που όλοι εμείς οι μεγάλοι θα ζητούσαμε. Θα μπορούσε να ζητήσει να γίνει ο πιο δημοφιλής στο σχολείο του και να είναι το επίκεντρο του ενδιαφέροντος όλων των συμμαθητών του. Παρόλα αυτά ζητάει είναι η προσοχή και η φροντίδα της οικογένειάς του. Αυτό που είναι πιο σημαντικό για τα παιδιά, όπως τόσο παραστατικά, απλά και κατανοητά περιγράφει ο μαθητής, είναι η οικογένειά του και η συναισθηματική πλήρωση μέσα σ' αυτήν. Οι γονείς θα πρέπει να σκεφτούν πως αν τα παιδιά μας μέσα στο οικογενειακό  περιβάλλον βιώνουν απόρριψη ή και αδιαφορία, τα συναισθήματα αυτά θα μπορούσαν να  αποτελέσουν την βάση μέσω της οποίας τα παιδιά μας θα αρχίσουν να ερμηνεύουν το κόσμο  και τις εμπειρίες τους. Οι γονείς, πράγματι στην προσπάθεια τους να καλύψουν τις όποιες βιοτικές ανάγκες των παιδιών τους, ξεχνούν πως τα παιδιά έχουν ανάγκη και από συναισθηματική τροφή. 

Ας αναλογιστούμε άπαντες και ας επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες και την σημαντικότητα αυτών στη ζωή μας. 

Σχόλια

  1. δεν υπάρχουν λόγια...
    κάποια πράγματα απλώς τα ακούς...
    και μένεις ΑΦΩΝΟΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ποιά τα χαρακτηριστικά ενός καλού δασκάλου;

Η εκπαίδευση δεν είναι μόνο μια μαθησιακή αλλά και μια ψυχολογική διαδικασία γι’ αυτό και οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να εκπληρούν και το ρόλο του παιδαγωγού – ψυχολόγου.  Σήμερα οι καλές διαπροσωπικές σχέσεις θεωρούνται απαραίτητες προκειμένου οι εκπαιδευτικοί να λειτουργήσουν αποτελεσματικότερα στις όλο και πιο πλουραλιστικές σχολικές τάξεις. Εκτός από καλοί δάσκαλοι, οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να είναι και καλοί σύμβουλοι και καλοί εμψυχωτές.
Συμβουλευτική ονομάζεται η προσέγγιση που ακολουθεί ο εκπαιδευτικός ο οποίος προσφέρει ψυχολογική βοήθεια ή στήριξη σε μαθητές του ή σε γονείς μαθητών του προκειμένου να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους (ανάγκες που πηγάζουν από το σχολείο, συμμαθητές, οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον). Δεν επιδιώκεται ψυχανάλυση αλλά ψυχολογική στήριξη αυτών. Η συμβουλευτική στην εκπαίδευση επιδιώκει την καλή συνεργασία μεταξύ των μελών της σχολικής κοινότητας. Όσον αφορά τα παιδιά με αναπηρίες και την οικογένειά τους η συμβουλευτική και οι συμβ…

Παρουσίαση βιβλίου στο Λεοντάρι Αλιάρτου-Θεσπιέων

Η θέση της γυναίκας στην Αρχαία Ελλάδα ... Η Μήδεια στον Ευριπίδη λέει «θα προτιμούσα να πολεμήσω τρεις φορές παρά να γεννήσω μία»

Στην αρχαία Ελλάδα η γυναίκα δεν έχαιρε μεγάλης υπολήψεως. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι είχαν φτιάξει κοινωνίες πολεμιστών και εμπόρων που ήταν κατεξοχήν ανδροκρατικές, ενώ οι γυναίκες ήταν χρήσιμες για τη σεξουαλική ικανοποίηση των ανδρών και βέβαια για την αναπαραγωγή. Η γέννηση και η ανατροφή των παιδιών ήταν οι σοβαρότερες αρμοδιότητες που είχε η γυναίκα. Οι μητέρες είχαν σοβαρότατη αποστολή να επιτελέσουν, κυρίως όταν έπρεπε να αναθρέψουν αγόρια, γιατί τα νεογέννητα κορίτσια ήταν γενικώς ανεπιθύμητα. Η συνήθης πρακτική για ανεπιθύμητα παιδιά, δηλαδή κορίτσια ή άρρωστα νεογέννητα, δεν ήταν βρεφοκτονία, αλλά η εγκατάλειψή τους σε μια ερημιά, η «έκθεσις». Τοκετός στην αρχαιότητα. Ανάγλυφο του 5ου π.Χ αιώνα Σύμφωνα με ιστορικές εκτιμήσεις, το 10% των νεογέννητων κοριτσιών πετιόντουσαν στις ερημιές και πέθαιναν.