Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η πρωτοχρονιά του νεόπτωχου


Μια φορά και έναν καιρό ήταν ο νεοέλληνας. Το 2001 ο νεοέλληνας έκανε θυσίες. Με την επιμονή του, αλλά και με τη βοήθεια των swaps που έντεχνα μετέφεραν το δημόσιο χρέος στο μέλλον, η Ελλάδα πέτυχε την ένταξη της στην Ευρωζώνη. Η ισχυρή ελληνική οικονομία το 2001 αναπτύσσονταν με 4,2% του ΑΕΠ, είχε χαμηλό πληθωρισμό, μόλις 3,7%, ελεγχόμενο δημοσιονομικό έλλειμμα 4,5% επί του ΑΕΠ, δημόσιο χρέος 103,7% του ΑΕΠ και ανεργία 10,5%.
Την πρωτοχρονιά του 2002 η Ελλάδα έμπαινε πανηγυρικά στη ζώνη του Ευρώ. Ο νεοέλληνας μπορούσε πλέον ως κάτοχος του ισχυρού Ευρώ, που δεν υποτιμάται, να αγοράζει προϊόντα από όλη την Ευρωζώνη, χωρίς δασμούς. Ο νεοέλληνας έγινε την πρωτοχρονιά του 2002 νεόπλουτος. Απέκτησε ένα δώρο, που τον έκανε να νιώθει εθνικά υπερήφανος, ως ο ισχυρός των Βαλκανίων, και άτρωτο καθώς δεν φοβόταν πια τον κίνδυνο υποτίμησης του εθνικού του νομίσματος.
Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν χρόνια ανάπτυξης και ευημερίας. Οι τράπεζες έδιναν αφειδώς χαμηλότοκα δάνεια και ο νεοέλληνας δανείστηκε. Δανείστηκε για να αγοράσει σπίτι κι έτσι αυξήθηκαν τις τιμές των ακινήτων, χωρίς να βελτιωθεί η ποιότητα κατασκευής τους. Δανείστηκε για να αγοράσει αυτοκίνητο κι έτσι τα χρήματα του μεταφέρθηκαν στις χώρες εισαγωγής των αυτοκινήτων. Δανείστηκε για να πάει εκδρομή στο εξωτερικό, όπου ψώνισε και άφησε τα χρήματα του στο εξωτερικό, κι έτσι έκλεισαν πολλές εγχώριες παραγωγικές μονάδες καθώς τα προϊόντα τους δεν ήταν tredy.
Ο νεοέλληνας ως νεόπλουτος πλέον δεν μπορούσε να είναι αγρότης ή εργάτης. Οι δουλειές αυτές ήταν για τους μετανάστες. Ο νεοέλληνας ήθελε μόνο δουλειά γραφείου και γι’ αυτό έστειλε τα παιδιά του στα ακριβότερα πανεπιστήμια του εξωτερικού να κάνουν μεταπτυχιακά.
Τα χρόνια περνούσαν όμορφα. Ο νεοέλληνας διοργάνωσε με μεγάλη επιτυχία τους ακριβότερους Ολυμπιακούς Αγώνες, την Εurovision και πολλά άλλα μεγάλα αθλητικά και πολιτιστικά γεγονότα για να αποδείξει ότι ήταν ο καλύτερος.
Στο μεταξύ ο νεοέλληνας είτε δούλευε στο δημόσιο είτε έψαχνε τρόπο να μπει στο δημόσιο είτε έψαχνε τρόπο για να εκμεταλλευτεί το δημόσιο. Για την ακρίβεια φρόντιζε η επιχείρηση του να παίρνει δημόσια έργα και κρατικές προμήθειες. Βέβαια για να γίνει αυτό έπρεπε να «διευκολύνει» οικονομικά τους «αρμοδίους» δημοσίους λειτουργούς, πολιτικούς ή υπαλλήλους. Αυτό βέβαια αύξανε το κόστος του έργου ή της προμήθειας, αλλά αυτό δεν πείραζε κανέναν αφού άλλωστε τα λεφτά ήταν του κράτους! Κι έτσι το κράτος δανείζονταν όλο και πιο πολύ αλλά ο νεοέλληνας ήταν ευχαριστημένος αφού αυτός είχε λεφτά. Κι έτσι ψήφιζε τους πολιτικούς που τον έβαζαν στο δημόσιο, του έδιναν αύξηση ή δημόσια έργα, χωρίς να νοιάζεται αν οι πολιτικοί αυτοί μεριμνούσαν για την ανταγωνιστικότητα, την καινοτομία και τις παραγωγικές επενδύσεις στη χώρα.
Το καλοκαίρι του 2008 οι ειδήσεις ανακοίνωσαν στον νεοέλληνα ότι στην Αμερική υπάρχει κρίση ενυπόθηκων δανείων. Οι πολιτικοί διαβεβαίωσαν τον νεοέλληνα ότι η ελληνική οικονομία είναι ισχυρή, το πάρτι του νεόπλουτου νεοέλληνα μπορεί να συνεχιστεί. Όμως ξαφνικά κάτι περίεργο συνέβη, οι τράπεζες σταμάτησαν να δανείζουν αφειδώς και αύξησαν τα επιτόκια τους. Οι πολιτικοί που διαβεβαίωναν τον νεοέλληνα ότι η ελληνική οικονομία είναι ισχυρή εγκατέλειψαν την κυβέρνηση. Η νέα κυβέρνηση υποσχέθηκε αυξήσεις. Η ελπίδα του νεοέλληνα αναπτερώθηκε. Προσωρινά όμως, το Μάρτιο του 2010 η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορούσε πλέον να δανειστεί από τις αγορές.
Το πάρτι τελείωσε. ΔΝΤ και Ε.Ε. από κοινού χρηματοδότησαν με 110 δις την Ελλάδα για να αντιμετωπίσει τις τρέχουσες δημόσιες δαπάνες. Σε αντάλλαγμα ζήτησαν αυξήσεις φόρων, μειώσεις δημοσίων δαπανών και επενδύσεων, μειώσεις μισθών, αλλαγή εργασιακών σχέσεων, μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων, κλείσιμο ελλειμματικών δημόσιων οργανισμών και ΔΕΚΟ.
Το 2010 η Ελλάδα βυθίστηκε στην ύφεση με μείωση 4,2% του ΑΕΠ, πληθωρισμό 4,9%, δημοσιονομικό έλλειμμα 15,4% επί του ΑΕΠ, δημόσιο χρέος 144% του ΑΕΠ και ανεργία 12,2%.
Την πρωτοχρονιά του 2011, 9 χρόνια μετά από την πανηγυρική πρωτοχρονιά του 2002, ο νεοέλληνας γίνεται νεόπτωχος.
Καλή πρωτοχρονιά!

Θανάσης Ζεκεντές
Οικονομολόγος

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Παρουσίαση βιβλίου στο Λεοντάρι Αλιάρτου-Θεσπιέων

Προβλήματα σχολικής τάξης και διαχείριση κρίσεων

Θα αναφερθούμε σε προβλήματα λειτουργί­ας της σχολικής τάξης και σε γεγονότα που διαταράσσουν τη διδασκαλία σ’ αυτήν. Τα γεγονότα αυτά συναρτώνται με τη σύνθεση της τάξης, με τα χαρακτηριστικά και τη διδακτική προσέγγιση των διδασκόντων, αλλά και με γενικότερους παράγοντες, όπως είναι το θεσμικό πλαίσιο της παιδείας, οι τοπικές κοινωνικές συνθήκες, η ευρύτερη κατάσταση στο κόσμο και στην ελληνική κοινωνία.
Η αντιμετώπιση και η αποτελεσματική διαχείριση των προβλημάτων που εκδηλώνονται στο επίπεδο της τάξης αποτελούν σημαντικά συστατικά στοιχεία του ρόλου κάθε εκπαιδευτικού και ιδιαιτέ­ρως του κοινωνιολόγου, ο οποίος λόγω της ειδικότητάς του έχει μια ιδιαί­τερη ευαισθησία και κατανόηση για τις συνέπειες αυτών των προβλημάτων στη ζωή των παιδιών και στην εκπαίδευσή τους.

Ποιά τα χαρακτηριστικά ενός καλού δασκάλου;

Η εκπαίδευση δεν είναι μόνο μια μαθησιακή αλλά και μια ψυχολογική διαδικασία γι’ αυτό και οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να εκπληρούν και το ρόλο του παιδαγωγού – ψυχολόγου.  Σήμερα οι καλές διαπροσωπικές σχέσεις θεωρούνται απαραίτητες προκειμένου οι εκπαιδευτικοί να λειτουργήσουν αποτελεσματικότερα στις όλο και πιο πλουραλιστικές σχολικές τάξεις. Εκτός από καλοί δάσκαλοι, οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να είναι και καλοί σύμβουλοι και καλοί εμψυχωτές.
Συμβουλευτική ονομάζεται η προσέγγιση που ακολουθεί ο εκπαιδευτικός ο οποίος προσφέρει ψυχολογική βοήθεια ή στήριξη σε μαθητές του ή σε γονείς μαθητών του προκειμένου να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους (ανάγκες που πηγάζουν από το σχολείο, συμμαθητές, οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον). Δεν επιδιώκεται ψυχανάλυση αλλά ψυχολογική στήριξη αυτών. Η συμβουλευτική στην εκπαίδευση επιδιώκει την καλή συνεργασία μεταξύ των μελών της σχολικής κοινότητας. Όσον αφορά τα παιδιά με αναπηρίες και την οικογένειά τους η συμβουλευτική και οι συμβ…