Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οδηγός επιβίωσης: τι να κάνεις όταν σου επιτεθούν οι απέθαντοι;


Έρχεται η μέρα που ξυπνάς ένα μουντό πρωινό, με καμία διάθεση να κάνεις το οτιδήποτε και καταλαβαίνεις ότι όλα σου πάνε στραβά. Η καφετιέρα χαλάει, δεν έχει ζεστό νερό να κάνεις μπάνιο, και το χειρότερο, το μαλλί σου πετάει. Κάνεις θετικές σκέψεις, λες όλα θα πάνε καλά, ώσπου ανοίγεις το παράθυρο και βλέπεις το απόλυτο χάος. Φλεγόμενοι κάδοι, τρακαρισμένα αμάξια στη μέση του δρόμου και πυκνά σύννεφα καπνού να σκεπάζουν τη πόλη. Σαστίζεις και δεν αργείς να συνειδητοποιήσεις ότι, όχι ρε γαμώτο, έγινε Zombie Apocalypse.
Σιγά σιγά κάνουν την εμφάνιση τους και οι πρώτοι ανεπιθύμητοι καλεσμένοι. Οι φίλοι μας τα ζόμπι. Στο σημείο εκείνο είναι που θα ανατρέξεις σε αυτό το άρθρο και θα σώσεις το τομάρι σου χωρίς πόνο και ιδρώτα, μιας και ακολουθούν χρήσιμες συμβουλές για να επιβιώσεις την Αποκάλυψη (σχεδόν) ανώδυνα.
Ξεκινώντας από την ένδυση, πρέπει να γίνει επισήμανση του ρητού “το ζόμπι μόδα δε κοιτά”. Επειδή θα σου επιτεθεί όπως και να ‘χει, φρόντισε τουλάχιστον να φοράς κάτι βολικό. Και επειδή οι πιθανότητες να πετύχεις κάποιο γνωστό έξω είναι ελάχιστες, μη ντραπείς να βγεις απ’ το σπίτι αν δεν έχεις συνδυάσει σωστά τα ρούχα.

Δώσε όμως βάση στον εξοπλισμό. Βάλε στο σακίδιο ένα τετράδιο με ένα στυλό (θα σου χρειαστούν αργότερα), ό,τι έχεις πιο κοντινό σε κουτί πρώτων βοηθειών , το λάπτοπ (γιατί ναι, κι αυτό θα χρειαστεί) καθώς και τους ανάλογους φορτιστές. Η επιλογή του να κουβαλήσεις mp3 ή iPod και να ακούς μουσική στο δρόμο κρίνεται κακή. Μη ξεχάσεις όμως να αφήσεις αρκετό χώρο για τα τρόφιμα μιας και το σημείο της τροφοδοσίας ίσως να είναι το καλύτερο κομμάτι. Σκέψου πόσο εύκολα μπορείς να μπεις σε ένα σουπερ μάρκετ ή ακόμη καλύτερα σε ένα εμπορικό, να τα κάνεις όλα λίμπα και να ζήσεις τη δική σου “Avril Lavigne στο βίντεο κλιπ του Complicated” εμπειρία. Χωρίς πολλές φωνές όμως γιατί δεν είσαι μόνος.
Επόμενο βήμα (όπως μας έχει διδάξει κάθε χολιγουντιανή ταινία που σέβεται τον εαυτό της) είναι να βρεις άλλους επιζώντες. Έχουμε ήδη προσπεράσει το γεγονός ότι έχεις ψάξει συγγενείς και φίλους και δεν έχεις βρει κανέναν, για λόγους τηλεοπτικού χρόνου, και ως τελευταία λύση σου έχει μείνει να αναζητήσεις οποιονδήποτε στον έξω κόσμο. Αλλά μωρέ, 2012 έχουμε, με το ραδιοφωνάκι θα παλεύεις να πιάσεις συχνότητα; Βάλε λίγο την τεχνολογία στη ζωή σου και ανέβασε ένα βίντεο στο YouTube (στο σημείο αυτό είναι που θα χρειαστείς το λάπτοπ από το σακίδιο). Απέφυγε να δημιουργήσεις ένα δεύτερο “leave Britney alone” και εστίασε στο να διευκρινήσεις τη τοποθεσία σου. Στα Αγγλικά κατά προτίμηση. Θα είναι η πρώτη φορά στα χρονικά που άνθρωπος θα χαρεί αν το βίντεο του έχει παραπάνω από 2 views. Υπάρχει κίνδυνος πάντα βέβαια να εμφανιστούν υβριστικά σχόλια από κάτω, διότι παρότι Αποκάλυψη, trolls will always be trolls. Στην ατυχέστατη περίπτωση που βρεθείς τετ-α-τετ με ζόμπι σε κλειστό χώρο, μην πανικοβληθείς. Για αρχή σκέψου πως κινείται πιο αργά κι από ουρά σε δημόσια υπηρεσία, οπότε έχεις το πλεονέκτημα να το βάλεις στα πόδια. Το ουσιαστικό πρόβλημα θα είναι αν δεν έχει έρθει μόνο του, μιας και συνηθίζουν να πορεύονται σε ομάδες. Αν νιώσεις παγιδευμένος, σκαρφάλωσε κάπου ψηλά και βρες τρόπο διαφυγής από εκεί. Το ενδεχόμενο του να βαφτείς ζόμπι για να ξεγλιστρήσεις ανάμεσα τους σαν να μη συμβαίνει τίποτα, απορρίπτεται.
Τελευταίο βήμα στο εγχειρίδιο επιβίωσης είναι η επιστροφή στη φύση. Μπες σε ένα dvdclub, άρπαξε ότι ταινία βρεις με ζόμπι, που το έχεις και πρόσφατο το θέμα, να εγκλιματιστείς καλύτερα (μη ξεχάσεις σε καμία περίπτωση το “Shaun of the Dead” και το “Zombieland”) και φύγε κάπου μακριά στην εξοχή να τις απολαύσεις με παράλληλο διαρκές refresh σε όλα τα social media για τυχόν επιζώντες.
Και εκεί που θα κάθεσαι στα ανοιχτά, χρησιμοποίησε το τετράδιο και το στυλό που έβαλες στο σακίδιο πιο πριν και κατέγραψε όλα όσα έζησες μέχρι τώρα. Ποτέ δε ξέρεις πως θα σου χρησιμεύσει μια καταγραφή των γεγονότων. Στη καλύτερη περίπτωση να επανέλθει η ανθρωπότητα σταδιακά και να πλουτίσεις με την έκδοση του βιβλίου. Στη χειρότερη, να γράψεις ιστορία.

Πηγή: ONMAGAZINE

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ποιά τα χαρακτηριστικά ενός καλού δασκάλου;

Η εκπαίδευση δεν είναι μόνο μια μαθησιακή αλλά και μια ψυχολογική διαδικασία γι’ αυτό και οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να εκπληρούν και το ρόλο του παιδαγωγού – ψυχολόγου.  Σήμερα οι καλές διαπροσωπικές σχέσεις θεωρούνται απαραίτητες προκειμένου οι εκπαιδευτικοί να λειτουργήσουν αποτελεσματικότερα στις όλο και πιο πλουραλιστικές σχολικές τάξεις. Εκτός από καλοί δάσκαλοι, οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να είναι και καλοί σύμβουλοι και καλοί εμψυχωτές.
Συμβουλευτική ονομάζεται η προσέγγιση που ακολουθεί ο εκπαιδευτικός ο οποίος προσφέρει ψυχολογική βοήθεια ή στήριξη σε μαθητές του ή σε γονείς μαθητών του προκειμένου να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους (ανάγκες που πηγάζουν από το σχολείο, συμμαθητές, οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον). Δεν επιδιώκεται ψυχανάλυση αλλά ψυχολογική στήριξη αυτών. Η συμβουλευτική στην εκπαίδευση επιδιώκει την καλή συνεργασία μεταξύ των μελών της σχολικής κοινότητας. Όσον αφορά τα παιδιά με αναπηρίες και την οικογένειά τους η συμβουλευτική και οι συμβ…

Το Αργεντίνικο Τάνγκο σας δίνει ραντεβού το Σάββατο 16 Απριλίου στο Cyber's

Η θέση της γυναίκας στην Αρχαία Ελλάδα ... Η Μήδεια στον Ευριπίδη λέει «θα προτιμούσα να πολεμήσω τρεις φορές παρά να γεννήσω μία»

Στην αρχαία Ελλάδα η γυναίκα δεν έχαιρε μεγάλης υπολήψεως. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι είχαν φτιάξει κοινωνίες πολεμιστών και εμπόρων που ήταν κατεξοχήν ανδροκρατικές, ενώ οι γυναίκες ήταν χρήσιμες για τη σεξουαλική ικανοποίηση των ανδρών και βέβαια για την αναπαραγωγή. Η γέννηση και η ανατροφή των παιδιών ήταν οι σοβαρότερες αρμοδιότητες που είχε η γυναίκα. Οι μητέρες είχαν σοβαρότατη αποστολή να επιτελέσουν, κυρίως όταν έπρεπε να αναθρέψουν αγόρια, γιατί τα νεογέννητα κορίτσια ήταν γενικώς ανεπιθύμητα. Η συνήθης πρακτική για ανεπιθύμητα παιδιά, δηλαδή κορίτσια ή άρρωστα νεογέννητα, δεν ήταν βρεφοκτονία, αλλά η εγκατάλειψή τους σε μια ερημιά, η «έκθεσις». Τοκετός στην αρχαιότητα. Ανάγλυφο του 5ου π.Χ αιώνα Σύμφωνα με ιστορικές εκτιμήσεις, το 10% των νεογέννητων κοριτσιών πετιόντουσαν στις ερημιές και πέθαιναν.