Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Διαζύγιο και πως να το διαχειριστούμε με το παιδί μας

Πόσο βαρύ μπορεί να είναι το διαζύγιο για τον ψυχισμό ενός παιδιού; Μπορεί το διαζύγιο στην εποχή μας να είναι ένα περίπου αναμενόμενο φαινόμενο, ωστόσο για το μικρό παιδί αποτελεί έναν συμβολικό θάνατο.
Πρόκειται για τον κατακερματισμό μιας φαντασιωσικής για το ίδιο οικογενειακής θαλπωρής. Οι ενοχές, η θλίψη, η απελπισία, η μοναξιά, ο θυμός το κατακλύζουν. Συναισθήματα που μοιάζουν δισεπίλυτα μέσα του. Η λανθασμένη πίστη ότι φταίει για την απώλεια αυτή το οδηγεί σε αδιέξοδο. Μπορεί ακόμη να εμφανίσει εφιάλτες, απώλεια όρεξης για φαγητό, άγχος, μείωση της σχολικής απόδοσης και απομόνωση.

Συνήθης ασυνείδητη ψυχολογική άμυνα που ενεργοποιείται στον ψυχισμό του είναι η άρνηση. Είναι ένας μηχανισμός που προσωρινά το προστατεύει από την αντιμετώπιση της πραγματικότητας.
Το παιδί φέρεται σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα, σαν οι γονείς να είναι μαζί, αρνείται την αλλαγή στον εαυτό του και στους φίλους του.
Αν και το διαζύγιο αποτελεί μια στρεσογόνο απώλεια για το παιδί, δεν είναι η βέβαιη καταστροφή της προσωπικότητάς του. Η αντίδραση του παιδιού θα εξαρτηθεί από το πώς θα επεξεργαστεί την απώλεια, τον βαθμό της οδύνης που θα της αποδώσει, το αν πιστεύει ότι φταίει το ίδιο, την ανθεκτικότητα της προσωπικότητάς του και την ύπαρξη υποστηρικτικών προσώπων.
Ως γονείς, όμως, πώς πρέπει να διαχειριστείτε το διαζύγιο με το παιδί σας; Κατ’ αρχάς, κρατώντας μια ειλικρινή στάση απέναντι στο παιδί, με γνώμονα πάντα το δικαίωμά του να γνωρίζει την αλήθεια.
Προτείνονται επίσης:
* Ο διάλογος και η εκμαίευση από το παιδί όλων των συναισθημάτων που το «βασανίζουν».
* Ο σεβασμός ανάμεσα στους γονείς στη μετέπειτα επικοινωνία τους και η αποφυγή λεκτικής βίας.
* Η υπέρβαση και η οριοθέτηση τωνσυναισθημάτων των γονιών, προκειμένου να προστατέψουν το παιδί τους.
* Η διασφάλιση από τους γονείς μιας μακροχρόνιας, άνευ όρων, αγάπης, ασφάλειας και σταθερότητας στο παιδί, τα οποία έχει τόσο πολλή ανάγκη να πιστέψει ότι δεν χάνει.
* Ο αλληλοσπαραγμός των γονιών, η βιαιότητα και ο αλληλοεξευτελισμός τους θα επιδεινώσουν την προσαρμογή του παιδιού στη νέα πραγματικότητα. 

της Μυρσίνης Κωστοπούλου, ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια

Σχόλια

  1. Μου άρεσε πολύ το άρθρο σας το οποίο τονίζει τα καίρια σημεία για μία αρμονική σχέση.

    Αν όμως ο ένας εκ των δύο γονιών είναι πολύ απασχολημένος με το να χρησιμοποιεί τα παιδιά ώστε να προσπαθεί να προκαλεί προβλήματα στον ετερο γονέα, είτε βρίζοντας τον παρουσία των παιδιά ή φωνάζοντας και αντιδρώντως υστερικά μόνο και μόνο στο άκουσμα του ονόματος του ή με την έλλειψη συνέπειας του στο χρόνο που θα πρέπει να περνάει με τα παιδιά του

    Όλα τα παραπάνω στην ουσία προβλήματα δημιουργούν μόνο στα παιδιά. Όμως ο δεύτερος γονιός πως θα ήταν σωστότερο να αντιδράσει ώστε να προστατεύσει τα παιδιά του? Όταν δεν υπάρχει σωστή επικοινωνία, πως μπορεί να θέσει όρια και κανόνες στην άσχημη αυτή συμπεριφορά που προκαλεί στα παιδιά ανασφάλεια και τρομερή αναστάτωση αλλά και φόβο για έναν γονιό που αγαπούν?

    Θα σας παρακαλούσα για οποιοδήποτε σχόλιο καθώς οι μέχρι σήμερα προσπάθειες μου νομίζω ότι έχουν ως αποτέλεσμα να γίνονται πιο ώριμα τα παιδια μου αλλά στην πορεία φοβάμαι πως χάνουν την παιδικότητα τους και το θεωρώ πολύ άδικο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ποιά τα χαρακτηριστικά ενός καλού δασκάλου;

Η εκπαίδευση δεν είναι μόνο μια μαθησιακή αλλά και μια ψυχολογική διαδικασία γι’ αυτό και οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να εκπληρούν και το ρόλο του παιδαγωγού – ψυχολόγου.  Σήμερα οι καλές διαπροσωπικές σχέσεις θεωρούνται απαραίτητες προκειμένου οι εκπαιδευτικοί να λειτουργήσουν αποτελεσματικότερα στις όλο και πιο πλουραλιστικές σχολικές τάξεις. Εκτός από καλοί δάσκαλοι, οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να είναι και καλοί σύμβουλοι και καλοί εμψυχωτές.
Συμβουλευτική ονομάζεται η προσέγγιση που ακολουθεί ο εκπαιδευτικός ο οποίος προσφέρει ψυχολογική βοήθεια ή στήριξη σε μαθητές του ή σε γονείς μαθητών του προκειμένου να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους (ανάγκες που πηγάζουν από το σχολείο, συμμαθητές, οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον). Δεν επιδιώκεται ψυχανάλυση αλλά ψυχολογική στήριξη αυτών. Η συμβουλευτική στην εκπαίδευση επιδιώκει την καλή συνεργασία μεταξύ των μελών της σχολικής κοινότητας. Όσον αφορά τα παιδιά με αναπηρίες και την οικογένειά τους η συμβουλευτική και οι συμβ…

Παρουσίαση βιβλίου στο Λεοντάρι Αλιάρτου-Θεσπιέων

Η θέση της γυναίκας στην Αρχαία Ελλάδα ... Η Μήδεια στον Ευριπίδη λέει «θα προτιμούσα να πολεμήσω τρεις φορές παρά να γεννήσω μία»

Στην αρχαία Ελλάδα η γυναίκα δεν έχαιρε μεγάλης υπολήψεως. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι είχαν φτιάξει κοινωνίες πολεμιστών και εμπόρων που ήταν κατεξοχήν ανδροκρατικές, ενώ οι γυναίκες ήταν χρήσιμες για τη σεξουαλική ικανοποίηση των ανδρών και βέβαια για την αναπαραγωγή. Η γέννηση και η ανατροφή των παιδιών ήταν οι σοβαρότερες αρμοδιότητες που είχε η γυναίκα. Οι μητέρες είχαν σοβαρότατη αποστολή να επιτελέσουν, κυρίως όταν έπρεπε να αναθρέψουν αγόρια, γιατί τα νεογέννητα κορίτσια ήταν γενικώς ανεπιθύμητα. Η συνήθης πρακτική για ανεπιθύμητα παιδιά, δηλαδή κορίτσια ή άρρωστα νεογέννητα, δεν ήταν βρεφοκτονία, αλλά η εγκατάλειψή τους σε μια ερημιά, η «έκθεσις». Τοκετός στην αρχαιότητα. Ανάγλυφο του 5ου π.Χ αιώνα Σύμφωνα με ιστορικές εκτιμήσεις, το 10% των νεογέννητων κοριτσιών πετιόντουσαν στις ερημιές και πέθαιναν.