Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κατάθλιψη και τα social networks

Κακή ψυχολογική κατάσταση, αδιαφορία για τα πάντα, διαταραχές στον ύπνο και στο φαγητό. Η κατάθλιψη μπορεί να λειτουργήσει σαν μια δίνη, που «ρουφά» κάθε όρεξη για ζωή και να αλλάξει έναν άνθρωπο. Δεν πρόκειται όμως για μια απλή περίοδο «κακοκεφιάς». Οφείλουμε να μην κρυβόμαστε

Τον παραπάνω χαρακτηρισμό ενισχύουν οι αδυσώπητοι αριθμοί, που τοποθετούν την κατάθλιψη στην τέταρτη θέση των αιτιών απώλειας ετών ζωής, ενώ αναμένεται μέσα στα επόμενα είκοσι χρόνια να φτάσει στην πρώτη θέση. Μάλιστα, σύμφωνα με με τα υπάρχοντα διεθνή στοιχεία «Μία στις πέντε γυναίκες και ένας στους οκτώ άνδρες αναπτύσσουν κατάθλιψη κάποια στιγμή της ζωής τους, ενώ στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι 25% των ανδρών και το 33% των γυναικών πάσχουν από ήπια έως σοβαρή κατάθλιψη».

Επειδή, όμως, οι συνθήκες από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει, οφείλουμε να λάβουμε σοβαρά υπ’ όψη τα «σημεία των καιρών».
Η διαπροσωπική επικοινωνία αντικαθιστά τα «τετ-α-τετ» με pixels και το Facebook και το Twitter έχουν καταλάβει μεγάλο μέρος της επικοινωνιακής πίτας. Ταυτόχρονα, η γενικευμένη απαισιοδοξία για τις οικονομικές συγκυρίες, η ανεργία και οι απολύσεις μπορούν κάλλιστα να μετατρέψουν την οικονομική κρίση σε… νευρική.

Τι ρόλο παίζουν τα social networks στην μάστιγα της κατάθλιψης;

Βοηθούν όσους νιώθουν απομονωμένοι να βρουν μια διέξοδο κοινωνικότητας ή επιδεινώνουν την κατάσταση προσφέροντάς τους την ψευδαίσθηση της παρέας; Από μόνα τους τα διαδικτυακά social networks δεν μπορούν να επηρεάσουν κατ’ αυτόν τον τρόπο. Η χρήση και η κατάχρησή τους από τον κάθε άνθρωπο είναι που μπορεί να καθορίσει το πώς θα αισθανθεί αυτός ο άνθρωπος.

Άλλωστε, στις σοβαρές περιπτώσεις κατάθλιψης, το άτομο δεν επιθυμεί να επικοινωνήσει με κανέναν, συμπεριλαμβανομένων των κοινοτήτων στα social networks.

Βέβαια αυτό διαφέρει από τις μη κλινικές περιπτώσεις κατάθλιψης, όπου συχνά συναντούμε για παράδειγμα πεσιμιστικά status updates που λίγο πολύ αποζητούν την προσοχή και το “νοιάξιμο” των άλλων.

Πιθανό είναι, μάλιστα, ο «συντάκτης» αυτών των status να νιώσει αμέσως μετά πως εκτέθηκε, ενώ παράλληλα, αν δεν δει ανταπόκριση στην συγκεκριμένη κίνηση, επιβεβαιώνεται και μία φτωχή κοινωνική δικτύωση του ατόμου, που πιθανώς να συντέλεσε και στην εμφάνιση της κατάθλιψης. Παρ’ όλα αυτά οποιαδήποτε σχέση, είτε face to face, είτε διαδικτυακή, μπορεί να βοηθήσει το καταθλιπτικό άτομο.

Εν μέσω κρίσης…

Δείκτες ανεργίας, απολύσεις, κλείσιμο επιχειρήσεων. Η αγαπημένη «καραμέλα» της περιόδου που ακούει στο όνομα «κρίση» δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι έχει υπαρκτή βάση και οι παραπάνω συνέπειες αναπόφευκτα επηρεάζουν εκτός από την τσέπη, και τον ψυχισμό των ανθρώπων.

Μπορούν, όμως, να διανύσουν την απόσταση που απαιτείται για να καταλήξουν στην κατάθλιψη;

Η οικονομική δυσχέρεια οδηγεί, σύμφωνα με έρευνες, στην αύξηση του στρες και αυτός ο συνδυασμός μπορεί να οδηγήσει στην κατάθλιψη. Τα καταθλιπτικά άτομα είναι ανήμπορα να διαχειριστούν μια τέτοια κατάσταση και, συνήθως σκέφτονται πως φταίνε οι ίδιοι που τους απέλυσαν και όχι η οικονομική συγκυρία, απορρίπτοντας τον εαυτό τους.

Παράλληλα, η κατάσταση γίνεται ακόμα χειρότερη, όταν το άτομο ανησυχεί για τυχόν επικρίσεις από το κοντινό του περιβάλλον, επειδή έχασε την δουλειά του, δεν μπορεί να συντηρήσει την οικογένεια και πολλούς ακόμη λόγους.

Μάλιστα, σε δύσκολες περιστάσεις, όπως η οικονομική ύφεση, ένας πόλεμος ή μια φυσική καταστροφή, βλέπουμε ολόκληρες κοινωνίες να γίνονται "καταθλιπτικές" και την απαισιοδοξία να κυριαρχεί.

Σε περιόδους φτώχειας και κοινωνικών προβλημάτων, όχι μόνο εμφανίζεται με μεγαλύτερη συχνότητα η κατάθλιψη, αλλά είναι και μεγαλύτερη η δυσκολία αντιμετώπισής της, αφού πλήττονται οι πιο αδύναμοι οικονομικά άνθρωποι, οι οποίοι δεν έχουν τα χρήματα για την κατάλληλη θεραπεία.

Η μεγαλύτερη απειλή στις περιπτώσεις κλινικής κατάθλιψης είναι οι αυτοκτονικές τάσεις. Σύμφωνα με τα στοιχεία της γραμμής παρέμβασης για την αυτοκτονία (1018) και της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, οι αυτοκτονίες στην χώρα μας από το 2010 και εξής έχουν ξεπεράσει την μία ανά ημέρα, που ήταν ο μέσος όρος των προηγούμενων ετών. Αυτό σημαίνει πως δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια στην νόσο που βρίσκεται τριγύρω.

(Ανα)γνωρίζοντας και αντιμετωπίζοντας την κατάθλιψη

Είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε την κατάθλιψη από μια απλή δυσθυμία ή μία περίοδο κακής διάθεσης. Τα βασικά συμπτώματα που καταμαρτυρούν καταθλιπτικές τάσεις είναι τα ακόλουθα:

1.Μειωμένο ενδιαφέρον για την ζωή και τις αγαπημένες ασχολίες του ατόμου, καθώς και μειωμένη αίσθηση ευχαρίστησης από αυτά.
2.Αίσθημα κούρασης που δεν δικαιολογείται από την δραστηριότητα του.
3.Έλλειψη συγκέντρωσης, όπως και αλλαγές συνηθειών στην διατροφή.
4.Αϋπνίες ή υπερβολικά πολλές ώρες ύπνου.
5.Εκνευρισμός.
6.Αισθήματα «κενού», λύπης και άγχους.
7.Επίμονοι σωματικοί πόνοι, οι οποίοι δεν υποχωρούν ακόμη και μετά από θεραπεία.
8.Αυτοκτονικές τάσεις.

Μπορούν, όμως, οι καταθλιπτικοί άνθρωποι να παραδεχθούν το πρόβλημά τους και να προστρέξουν σε έναν ειδικό;

Ναι, γιατί τα καταθλιπτικά άτομα παραδέχονται την κατάστασή τους. Δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Υποφέρουν. Αλλά από αυτό το σημείο, μέχρι την πόρτα του γιατρού, υπάρχει μεγάλη απόσταση, εξ αιτίας του ταμπού του ψυχολόγου.

Ωστόσο, εδώ είναι που πρέπει να παίξει το ρόλο του το κοντινό περιβάλλον του καταθλιπτικού ατόμου, που οφείλει να το παροτρύνει να απευθυνθεί σε έναν ειδικό. Παράλληλα, όταν διαπιστώσουμε πως ένα κοντινό μας πρόσωπο υποφέρει και δείχνει μόνιμα κατηφές και εσωστρεφές, υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορούμε να κάνουμε για να το βοηθήσουμε. Τα καταθλιπτικά άτομα χρειάζονται υποστήριξη. Πρέπει να του προσφέρουμε την ευκαιρία να μοιραστεί το πρόβλημά του, να νιώσει ότι έχει δικούς του ανθρώπους και να τους εμπιστευθεί. Μια καλή κίνηση είναι και η συνεχής παρότρυνση για παρέα, ακόμη και όταν συναντούμε αρνήσεις.

Επίσης, οι ειδικοί συμβουλεύουν τα καταθλιπτικά άτομα να προσπαθούν να καταπιάνονται με την σωματική άσκηση όσο περισσότερο μπορούν, παρ’ ότι χαρακτηρίζονται από έλλειψη ενέργειας. Η γυμναστική «δημιουργεί» ενέργεια και βοηθά όσους υποφέρουν από κατάθλιψη να δώσουν ενέσεις καλής διάθεσης στον οργανισμό τους. Τελικά, αυτό συντελεί στην διακοπή του φαύλου κύκλου, κατά τον οποίο τα καταθλιπτικά άτομα χάνουν όλο και περισσότερο την όρεξη για ζωή και βρίσκουν καταφύγιο στο υπερβολικό φαγητό, δημιουργώντας περισσότερα προβλήματα στην υγεία τους.

Πηγή: in2life

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ποιά τα χαρακτηριστικά ενός καλού δασκάλου;

Η εκπαίδευση δεν είναι μόνο μια μαθησιακή αλλά και μια ψυχολογική διαδικασία γι’ αυτό και οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να εκπληρούν και το ρόλο του παιδαγωγού – ψυχολόγου.  Σήμερα οι καλές διαπροσωπικές σχέσεις θεωρούνται απαραίτητες προκειμένου οι εκπαιδευτικοί να λειτουργήσουν αποτελεσματικότερα στις όλο και πιο πλουραλιστικές σχολικές τάξεις. Εκτός από καλοί δάσκαλοι, οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να είναι και καλοί σύμβουλοι και καλοί εμψυχωτές.
Συμβουλευτική ονομάζεται η προσέγγιση που ακολουθεί ο εκπαιδευτικός ο οποίος προσφέρει ψυχολογική βοήθεια ή στήριξη σε μαθητές του ή σε γονείς μαθητών του προκειμένου να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους (ανάγκες που πηγάζουν από το σχολείο, συμμαθητές, οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον). Δεν επιδιώκεται ψυχανάλυση αλλά ψυχολογική στήριξη αυτών. Η συμβουλευτική στην εκπαίδευση επιδιώκει την καλή συνεργασία μεταξύ των μελών της σχολικής κοινότητας. Όσον αφορά τα παιδιά με αναπηρίες και την οικογένειά τους η συμβουλευτική και οι συμβ…

Παρουσίαση βιβλίου στο Λεοντάρι Αλιάρτου-Θεσπιέων

Η θέση της γυναίκας στην Αρχαία Ελλάδα ... Η Μήδεια στον Ευριπίδη λέει «θα προτιμούσα να πολεμήσω τρεις φορές παρά να γεννήσω μία»

Στην αρχαία Ελλάδα η γυναίκα δεν έχαιρε μεγάλης υπολήψεως. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι είχαν φτιάξει κοινωνίες πολεμιστών και εμπόρων που ήταν κατεξοχήν ανδροκρατικές, ενώ οι γυναίκες ήταν χρήσιμες για τη σεξουαλική ικανοποίηση των ανδρών και βέβαια για την αναπαραγωγή. Η γέννηση και η ανατροφή των παιδιών ήταν οι σοβαρότερες αρμοδιότητες που είχε η γυναίκα. Οι μητέρες είχαν σοβαρότατη αποστολή να επιτελέσουν, κυρίως όταν έπρεπε να αναθρέψουν αγόρια, γιατί τα νεογέννητα κορίτσια ήταν γενικώς ανεπιθύμητα. Η συνήθης πρακτική για ανεπιθύμητα παιδιά, δηλαδή κορίτσια ή άρρωστα νεογέννητα, δεν ήταν βρεφοκτονία, αλλά η εγκατάλειψή τους σε μια ερημιά, η «έκθεσις». Τοκετός στην αρχαιότητα. Ανάγλυφο του 5ου π.Χ αιώνα Σύμφωνα με ιστορικές εκτιμήσεις, το 10% των νεογέννητων κοριτσιών πετιόντουσαν στις ερημιές και πέθαιναν.